She rises into the air.
In this moment, she is not longer bound by the ground, nor held back by fear.
the wind lifts her dress, and carries her free spirit with it.
Her eyes are closed, not to escape the world, but because her heart already knows the way.
Ze stijgt op, gedragen door de lucht,
alsof de aarde haar even loslaat.

Voor een moment hoeft ze nergens meer aan vast te houden.
Niet aan de grond,
niet aan haar verleden,
niet aan de angst die haar ooit klein hield.

De wind speelt met haar jurk
en neemt haar vrije geest zacht met zich mee.
Ze laat zich dragen,
zonder te weten waarheen.

Haar ogen zijn gesloten,
niet omdat ze wil ontsnappen aan de wereld,
maar omdat haar hart de weg al kent.

Diep vanbinnen weet ze
dat ze niet hoeft te zoeken naar vrijheid.
Ze hoeft haar vleugels alleen maar toe te laten.

Want soms begint ware vrijheid
niet wanneer het lichaam loskomt van de aarde,
maar wanneer het hart durft te vliegen
nog vóór het lichaam volgt.

En misschien is dat wel de mooiste vorm van loslaten:
vertrouwen op het licht in jezelf
en je laten dragen door wat je niet kunt zien.
Sometimes true freedom is letting the heart fly before the body.